]> Catullus LXV Gaius Valerius Catullus Etsi me assiduo confectum cura dolore seuocat a doctis, Hortale, uirginibus, nec potis est dulcis Musarum expromere fetus mens animi, tantis fluctuat ipsa malis - namque mei nuper Lethaeo gurgite fratris pallidulum manans alluit unda pedem, Troia Rhoeteo quem subter litore tellus ereptum nostris obterit ex oculis... . . . . . . . . . . . numquam ego te, uita frater amabilior, aspiciam posthac? at certe semper amabo, semper maesta tua carmina morte canam, qualia sub densis ramorum concinit umbris Daulias, absumpti fata gemens Ityli - sed tamen in tantis maeroribus, Hortale, mitto haec expressa tibi carmina Battiadae (ne tua dicta uagis nequiquam credita uentis effluxisse meo forte putes animo), ut missum sponsi furtiuo munere malum procurrit casto uirginis e gremio, quod miserae oblitae molli sub ueste locatum, dum aduentu matris prosilit, excutitur, atque illud prono praeceps agitur decursu, huic manat tristi conscius ore rubor.