]> Catullus LXVI Gaius Valerius Catullus Omnia qui magni dispexit lumina mundi, qui stellarum ortus comperit atque obitus, flammeus ut rapidi solis nitor obscuretur, ut cedant certis sidera temporibus, ut Triuiam furtim sub Latmia saxa relegans dulcis amor gyro deuocet aereo: idem me ille Conon caelesti in limine uidit, e Bereniceo uertice caesariem, fulgentem dare, quam multis illa dearum leuia protendens brachia pollicita est, qua rex tempestate nouo auctus hymenaeo uastatum finis iuerat Assyrios, dulcia nocturnae portans uestigia rixae, quam de uirgineis gesserat exuuiis. estne nouis nuptis odio Venus? anne parentum frustrantur falsis gaudia lacrimulis, ubertim thalami quas intra limina fundunt? non, ita me diui, uera gemunt, iuerint. id mea me multis docuit regina querellis inuisente nouo proelia torua uiro. at tu non orbum luxti deserta cubile, sed fratris cari flebile discidium? quam penitus maestas exedit cura medullas! ut tibi tunc toto pectore sollicitae sensibus ereptis mens excidit! at (te) ego certe cognoram a parua uirgine magnanimam. anne bonum oblita es facinus, quo regium adepta es coniugium, quod non fortior ausit alis? sed tum maesta uirum mittens quae uerba locuta es! Iuppiter, ut tristi lumina saepe manu! quis te mutauit tantus deus? an quod amantes non longe a caro corpore abesse uolunt? atque ibi me cunctis pro dulci coniuge diuis non sine taurino sanguine pollicita es, si reditum tetulisset. is haut in tempore longo captam Asiam Aegypti finibus addiderat. quis ego pro factis caelesti reddita coetu pristina uota nouo munere dissoluo. inuita, o regina, tuo de uertice cessi, inuita: adiuro teque tuumque caput, digna ferat quod si quis inaniter adiurarit: sed qui se ferro postuict esse parem? ille quoque euersus mons est, quem maximum in oris progenies Thiae clara superuehitur, cum Medi peperere nouum mare, cumque iuuentus per medium classi barbara nauit Athon. quid facient crines, cum ferro talia cedant? Iuppiter, ut Chalybon omne genus pereat, et qui principio sub terra quaerere uenas institit ac ferri stringere duritiem! abiunctae paulo ante comae mea fata sorores lugebant, cum se Memnonis Aethiopis unigena impellens nutantibus aera pennis obtulit Arsinoes Locridos ales equos, isque per aetherias me tollens auolat umbras et Veneris casto collocat in gremio: ipsa suum Zephyritis co farnulum legarat, Graiia Canopeis incola litoribus. inde Venus uario ne solum in limine caeli ex Ariadnaeis aurea temporibus fixa corona foret, sed nos quoque fulgeremus deuotae flaui uerticis exuuiae, uuidulam a fluctu cedentem ad templa deum me sidus in antiquis diua nouum posuit. Virginis et saeui contingens namque Leonis lumina, Callisto iuncta Lycaoniae, uertor in occasum, tardum dux ante Booten, qui uix sero alto mergitur Oceano; sed quamquam me nocte premunt uestigia diuum, lux autem canae Tethyi restituit. pace tua fari hic liceat, Ramnusia uirgo, namque ego non ullo uera timore tegam - nec si me infestis discerpent sidera dictis - condita quin ueri pectoris euoluam: non his tam Iaetor rebus, quam me afore semper, afore me a dominae uertice discrucior. quicum ego, dum uirgo quondam fuit, omnibus expers unguentis, una milia multa bibi. nunc uos, optato quas iunxit lumine taeda, non prius unanimis corpora coniugibus tradite nudantes reiecta ueste papillas, quam iucunda mihi munera libet onyx - uester onyx, casto colitis quae iura cubili. (sed quae se impuro dedit adulterio, illius a! mala dona leuis bibat irrita puluis: namque ego ab indignis praemia nulla peto; sed magis, o nuptae, semper concordia uestras, semper amor sedes incolat assiduus.) tu uero, regina, tuens cum sidera diuam placabis festis luminibus Venerem, unguinis expertem non sins esse tuam me, sed potius largis affice muneribus, sidera cur iterent 'utinam coma regia fiam! proximus Hydrochoi fulgeret Oarion!'