]> Catullus LXXVI Gaius Valerius Catullus Siqua recordanti benefacta priora uoluptas est homini, cum se cogitat esse pium, nec sanctam uiolasse fidem, nec foedere nullo diuum ad fallendos numine abusum homines, multa parata manent in longa aetate, Catulle, ex hoc ingrato gaudia amore tibi. nam quaecumque homines bene cuiquam aut dicere possunt aut facere, haec ate dictaque factaque sunt. omnia quae ingratae perierunt credita menti. quare cur te iam amplius excrucies ? quin tu animo offirmas atque istinc teque reducis, et dis inuitis desinis esse miser ? difficile est longum subito deponere amorem ? difficile est, uerum hoc qualubet efficias : una salus haec est, hoc est tibi peruincendum, hoc facias, siue id non pote siue pote. o di, si uestrum est misereri, aut si qui bus umquam extremam iam ipsa in morte tulistis opem, me miserum aspicite et, si uitam puriter egi, eripite hanc pestem perniciemque mihi, quae mihi subrepens imos ut torpor in artus expulit ex omni pectore laetitias. non iam illud quaero, contra me ut diligat illa aut, quod non potis est, esse pudica uelit: ipse ualere opto taetrum hunc deponere morbum. O di, reddite mi hoc pro pietate mea.