Horace Epistulae Liber Primus V Quintus Horatius Flaccus Si potes Archiacis conuiua recumbere lectis nec modica cenare times holus omne patella, supremo te sole domi, Torquate, manebo. Vina bibes iterum Tauro diffusa palustris inter Minturnas Sinuessanumque Petrinum. Si melius quid habes, arcesse uel imperium fer. Iamdudum splendet focus et tibi munda supellex. Mitte leuis spes et certamina diuitiarum et Moschi causam; cras nato Caesare festus dat ueniam somnumque dies; impune licebit aestiuam sermone benigno tendere noctem. Quo mihi fortunam, si non conceditur uti? Parcus ob heredis curam nimiumque seuerus adsidet insano; potare et spargere flores incipiam patiarque uel inconsultus haberi. Quid non ebrietas dissignat? Operta recludit, spes iubet esse ratas, ad proelia trudit inertem, sollicitis animis onus eximit, addocet artis. Fecundi calices quem non fecere disertum, contracta quem non in parpertate solutum? Haec ego procurare et idoneus imperor et non inuitus, ne turpe toral, ne sordida mappa conruget naris, ne non et cantharus et lanx ostendat tibi te, ne fidos inter amicos sit qui dicta foras eliminet, ut coeat par iungaturque pari. Butram tibi Septiciumque, et nisi cena prior potiorque puella Sabinum detinet, adsumam. Locus est et pluribus umbris, sed nimis arta premunt olidae conuiuia caprae. Tu quotus esse uelis rescribe, et rebus omissis atria seruantem postico falle clientem.