Horace Book II Ode XIII Quintus Horatius Flaccus Ille et nefasto te posuit die, Quicumque primum, et sacrilega manu Produxit, arbos, in nepotum Perniciem opprobriumque pagi. Illum et parentis crediderim sui Fregisse cervicem et penetralia Sparsisse nocturno cruore Hospitis; ille venena Colcha Et quidquid usquam concipitur nefas Tractavit, agro qui statuit meo Te, triste lignum, te caducum In domini caput immerentis. Quid quisque vitet, numquam homini satis Cautum est in horas: navita Bosphorum Poenus perhorrescit neque ultra Caeca timet aliunde fata; Miles sagittas et celerem fugam Parthi, catenas Parthus et ltalum Robur; sed improvisa leti Vis rapuit rapietque gentes. Quam paene furvae regna Proserpinae Et iudicantem vidimus Aeacum Sedesque discriptas piorum et Aeoliis fidibus querentem Sappho puellis de popularibus, Et te sonantem plenius aureo, Alcaee, plectro dura navis, Dura fugae mala, dura belli. Utrumque sacro digna silentio Mirantur umbrae dicere; sed magis Pugnas et exactos tyrannos Densum umeris bibit aure volgus. Quid mirum, ubi illis carminibus stupens Demittit atras belua centiceps Auris, et intorti capillis Eumenidum recreantur angues? Quin et Prometheus et Pelopis parens Dulci laborum decipitur sono, Nec curat Orion leones Aut timidos agitare lyncas.