Horace Book II Ode XVII Quintus Horatius Flaccus Cur me querellis exanimas tuis? Nec dis amicum est nec mihi te prius Obire, Maecenas, mearum Grande decus columenque rerum. A, te meae si partem animae rapit Maturior vis, quid moror altera, Nec carus aeque nec superstes Integer? Ille dies utramque Ducet ruinam. Non ego perfidum Dixi sacramentum: ibimus, ibimus, Utcumque praecedes, supremum Carpere iter comites parati. Me nec Chimaerae spiritus igneae Nec, si resurgat, centimanus Gyas Divellet umquam: sic potenti Iustitiae placitumque Parcis. Seu Libra seu me Scorpios adspicit Formidolosus pars violentior Natalis horae seu tyrannus Hesperiae Capricornus undae, Utrumque nostrum incredibili modo Consentit astrum. Te Iovis impio Tutela Saturno refulgens Eripuit volucrisque Fati Tardavit alas, cum populus frequens Laetum theatris ter crepuit sonum; Me truncus inlapsus cerebro Sustulerat, nisi Faunus ictum Dextra levasset, Mercurialium Custos virorum. Reddere victimas Aedemque votivam memento; Nos humilem feriemus agnam.