Horace Book II Ode XIX Quintus Horatius Flaccus Bacchum in remotis carmina rupibus Vidi docentem, credite posteri, Nymphasque discentis et auris Capripedum Satyrorum acutas. Euhoe, recenti mens trepidat metu, Plenoque Bacchi pectore turbidum Laetatur. Euhoe, parce Liber, Parce, gravi metuende thyrso. Fas pervicaces est mihi Thyiadas Vinique fontem lactis et uberes Cantare rivos atque truncis Lapsa cavis iterare mella; Fas et beatae coniugis additum Stellis honorem tectaque Penthei Disiecta non leni ruina Thracis et exitium Lycurgi. Tu flectis amnes, tu mare barbarum, Tu separatis uvidus in iugis Nodo coerces viperino Bistonidum sine fraude crines. Tu, cum parentis regna per arduum Cohors Gigantum scanderet impia, Rhoetum retorsisti leonis Unguibus horribilique mala; Quamquam choreis aptior et iocis Ludoque dictus non sat idoneus Pugnae ferebaris; sed idem Pacis eras mediusque belli. Te vidit insons Cerberus aureo Cornu decorum, leniter atterens Caudam, et recedentis trilingui Ore pedes tetigitque crura.