Horace Book II Ode VII Quintus Horatius Flaccus 0 saepe mecum tempus in ultimum Deducte Bruto militiae duce, Quis te redonavit Quiritem Dis patriis Italoque caelo, Pompei, meorum prime sodalium, Cum quo morantem saepe diem mero Fregi, coronatus nitentis Malobathro Syrio capillos? Tecum Philippos et celerem fugam Sensi relicta non bene parmula, Cum fracta virtus et minaces Turpe solum tetigere mento. Sed me per hostis Mercurius celer Denso paventem sustulit aere; Te rursus in bellum resorbens Unda fretis tulit aestuosis. Ergo obligatam redde Iovi dapem, Longaque fessum militia latus Depone sub lauru rnea nec Parce cadis tibi destinatis. Oblivioso levia Massico Ciboria exple, funde capacibus Unguenta, de conchis. Quis udo Deproperare apio coronas Curatve myrto? Quem Venus arbitrum Dicet bibendi? Non ego sanius Bacchabor Edonis: recepto Dulce mihi furere est amico.