Horace Book III Ode I Quintus Horatius Flaccus Odi profanum volgus et arceo. Favete linguis: carmina non prius Audita Musarum sacerdos Virginibus puerisque canto. Regum timendorum in proprios greges, Reges in ipsos imperiumst Iovis, Clari Giganteo triumpho, Cuncta supercilio moventis. Est ut viro vir latius ordinet Arbusta sulcis, hic generosior Descendat in Campum petitor, Moribus hic meliorque fama Contendat, illi turba clientium Sit maior: aequa lege Necessitas Sortitur insignis et imos; Omne capax movet urna nomen. Destrictus ensis cui super impia Cervice pendet, non Siculae dapes Dulcem elaborabunt saporem, Non avium citharaeque cantus Somnum reducent. Somnus agrestium Lenis virorum non humilis domos Fastidit umbrosamque ripam, Non zephyris agitata tempe. Desiderantem quod satis est neque Tumultuosum sollicitat mare Nec saevus Arcturi cadentis Impetus aut orientis Haedi, Non verberatae grandine vineae Fundusque mendax, arbore nunc aquas Culpante, nunc torrentia agros Sidera, nunc hiemes iniquas. Contracta pisces aequora sentiunt Iactis in altum molibus: huc frequens Caementa demittit redemptor Cum famulis dominusque terrae Fastidiosus. Sed Timor et Minae Scandunt eodem quo dominus, neque Decedit aerata triremi et Post equiteni sedet atra Cura. Quod si dolentem nec Phrygiiis lapis Nec purpurarum sidere clarior Delenit usus nec Falerna Vitis Achaemeniumque costum: Cur invidendis postibus et novo Sublime ritu moliar atrium? Cur valle permutem Sabina Divitias operosiores?