Horace Book III Ode III Quintus Horatius Flaccus Iustum et tenacem propositi virum Non civium ardor prava iubentium, Non vultus instantis tyranni Mente quatit solida, neque Auster, Dux inquieti turbidus Hadriae, Nec fulminantis magna manus Iovis; Si fractus inlabatur orbis, Impavidum ferient ruinae. Hac arte Pollux et vagus Hercules Enisus arcis attigit igneas, Quos inter Augustus recumbens Purpureo bibet ore nectar. Hac te merentem, Bacche pater, tuae Vexere tigres, indocili iugum Collo trahentes; hac Quirinus Martis equis Acheronta fugit, Gratum elocuta consiliantibus Iunone divis: 'Ilion, Ilion Fatalis incestusque iudex Et mulier peregrina vertit In pulverem, ex quo destituit deos Mercede pacta Laomedon, mihi Castaeque damnatum Minervae Cum populo et duce fraudulento. Iam nec Lacaenae splendet adulterae Famosus hospes nec Priami domus Periura pugnaces Achivos Hectoreis opibus refringit, Nostrisque ductum seditionibus Bellum resedit. Protinus et graves Iras et invisum nepotem, Troica quem peperit sacerdos, Marti redonabo; illum ego lucidas Inire sedes, ducere nectaris Sucos et adscribi quietis Ordinibus patiar deorum. Dum longus inter saeviat Ilion Romamque pontus, qualibet exsules In parte regnanto beati; Dum Priami Paridisque busto Insultet armentum et catulos ferae Celent inultae, stet Capitolium Fulgens triumphatisque possit Roma ferox dare iura Medis. Horrenda late nomen in ultimas Extendat oras, qua medius liquor Secernit Europen ab Afro, Qua tumidus rigat arva Nilus, Aurum inrepertum et sic melius situm, Cum terra celat, spernere fortior Quam cogere humanos in usus Omne sacrum rapiente dextra. Quicumque murido terminus obstitit, Hunc tangat armis, visere gestiens, Qua parte debacchentur ignes, Qua nebulae pluviique rores. Sed bellicosis fata Quiritibus Hac lege dico, ne nimium pii Rebusque fidentes avitae Tecta velint reparare Troiae. Troiae renascens alite lugubri Fortuna tristi clade iterabitur, Ducente victrices catervas Coniuge me Iovis et sorore. Ter si resurgat murus aëneus Auctore Phoebe, ter pereat meis Excisus Argivis, ter uxor Capta virum puerosque ploret.' Non hoc iocosae conveniet lyrae: Quo, Musa, tendis? Desine pervicax Referre sermones deorum et Magna modis tenuare parvis.