Horace Book IV Ode I Quintus Horatius Flaccus Intermissa, Venus, diu Rursus bella moves? Parce, precor, precor. Non sum qualis eram bonae Sub regno Cinarae. Desine, dulcium Mater saeva Cupidinum, Circa lustra decem flectere mollibus Iam durum imperiis: abi, Quo blandae iuvenum te revocant preces. Tempestivius in domum Paulli, purpureis ales oloribus, Comissabere Maximi Si torrere iecur quaeris idoneum. Namque et nobilis et decens Et pro sollicitis non tacitus reis Et centum puer artium Late signa feret militiae tuae, Et quandoque potentior Largi muneribus riserit aemuli Albanos prope te lacus Ponet marmoream sub trabe citrea. Illic plurima naribus Duces tura, lyraeque et Berecyntiae Delectabere tibiae Mixtis carminibus non sine fistula; Illic bis pueri die Numen cum teneris virginibus tuum Laudantes pede candido In morem Salium ter quatient humum. Me nec femina nec puer Iam nec spes animi credula mutui, Nec certare iuvat mero Nec vincire novis tempora floribus. Sed cur heu, Ligurine, cur Manat rara meas lacrima per genas? Cur facunda parum decoro Inter verba cadit lingua silentio? Nocturnis ego somniis Iam captum teneo, iam volucrem sequor Te per gramina Martii Campi, te per aquas, dure, volubilis.