Horace Book IV Ode II Quintus Horatius Flaccus Pindarum quisquis studet aemulari, Iule, ceratis ope Daedalea Nititur pinnis vitreo daturus Nomina ponto. Monte decurrens velut amnis, imbres Quem super notas aluere ripas, Fervet immensusque ruit profundo Pindarus ore, Laurea donandus Apollinari, Seu per audaces nova dithyrambos Verba devolvit numerisque fertur Lege solutis, Seu deos regesve canit, deorum Sanguinem, per quos cecidere iusta Morte Centauri, cecidit tremendae Flamma Chimaerae, Sive quos Elea domum reducit Palma caelestes pugilemve equumve Dicit et centum potiore signis Munere donat, Flebili sponsae iuvenemve raptum Plorat et vires animumque moresque Aureos educit in astra nigroque Invidet Orco. Multa Dircaeum levat aura cycnum, Tendit, Antoni, quotiens in altos Nubium tractus. Ego apis Matinae More modoque Grata carpentis thyma per laborem Plurimum circa nemus uvidique Tiburis ripas operosa parvus Carmina fingo. Concines maiore poeta plectro Caesarem, quandoque trahet feroces Per sacrum clivum merita decorus Fronde Sygambros; Quo nihil maius meliusve terris Fata donavere bonique divi, Nec dabunt, quamvis redeant in aurum Tempora priscum. Concines laetosque dies et urbis Publicum ludum super impetrato Fortis Augusti reditu forumque Litibus orbum. Tum meae, si quid loquar audiendum, Vocis accedet bona pars, et '0 Sol Pulcher, o laudande!' canam recepto Caesare felix. Teque dum procedis, Io Triumphe! Non semel dicemus, 'Io Triumphe!' Civitas omnis dabimusque divis Tura benignis. Te decem tauri totidemque vaccae, Me tener solvet vitulus, relicta Matre qui largis iuvenescit herbis In mea vota, Fronte curvatos imitatus ignis Tertium lunae referentis ortum, Qua notam duxit, niveus videri, Cetera fulvus.