Horace Book IV Ode V Quintus Horatius Flaccus Divis orte bonis, optime Romulae Custos gentis, abes iam nimium diu; Maturum reditum pollicitus patrum Sancto concilio, redi. Lucem redde tuae, dux bone, patriae. Instar veris enim voltus ubi tuus Adfulsit populo, gratior it dies Et soles melius nitent. Ut mater iuvenem, quem Notus invido Flatu Carpathii trans maris aequora Cunctantem spatio longius annuo Dulci distinet a domo, Votis ominibusqne et precibus vocat Curvo nec faciem litore demovet, Sic desideriis icta fidelibus Quaerit patria Caesarem. Tutus bos etenim rura perambulat, Nutrit rura Ceres almaque Faustitas, Pacatum volitant per mare navitae, Culpari metuit fides, Nullis polluitur casta domus stupris, Mos et lex maculosum edomuit nefas, Laudantur simili prole puerperae, Culpam poena premit comes. Quis Parthum paveat, quis gelidum Scythen, Quis Germania quos horrida parturit Fetus incolumi Caesare? quis ferae Bellum curet Hiberiae? Condit quisque diem collibus in suis Et vitem viduas ducit ad arbores; Hinc ad vina redit laetus et alteris Te mensis adhibet deum. Te multa prece, te prosequitur mero Defuso pateris, et Laribus tuum Miscet numen, uti Graecia Castoris Et magni memor Herculis. 'Longas o utinam, dux bone, ferias Praestes Hesperiae' dicimus integro Sicci mane die, dicimus uvidi, Cum sol Oceano subest.