Horace Book I Ode XII Quintus Horatius Flaccus Quem virum aut heroa lyra vel acri Tibia sumis celebrare, Clio? Quem deum? Cuius recinet iocosa Nomen imago Aut in umbrosis Heliconis oris, Aut super Pindo gelidove in Haemo? Unde vocalem temere insecutae Orphea silvae, Arte materna rapidos morantem Fluminuin lapsus celeresque ventos, Blandum et auritas fidibus canoris Ducere quercus? Quid prius dicam solitis parentis Laudibus, qui res hominum ac deorum, Qui mare ac terras variisque mundum Temperat horis? Unde nil maius generator ipso, Nec viget quicquam simile aut secundum: Proximos illi tamen occupavit Pallas honores, Proeliis audax; neque te silebo, Liber, et saevis inimica virgo Beluis, nec te, metuende certa Phoebe sagitta. Dicam et Alciden puerosque Ledae, Hunc equis, illum superare pugnis Nobilem; quorum simul alba nautis Stella refulsit, Defluit saxis agitatus humor, Concidunt venti fugiuntque nubes, Et minax, quod sic voluere, ponto Unda recumbit. Romulum post hos prius an quietum Pompili regnum memorem an superbos Tarquini fascis dubito, an Catonis Nobile letum. Regulum et Scauros animaeque magnae Prodigum Paullum superante Poeno Gratus insigni referam camena Fabriciumque. Hunc et incomptis Curium capillis Utilem bello tulit, et Camillum Saeva paupertas et avitus apto Cum lare fundus. Crescit occulto velut arbor aevo Fama Marcelli; micat inter omnis Iulium sidus velut inter ignis Luna minores. Gentis humanae pater atque custos, Orte Saturno, tibi cura magni Caesaris fatis data: tu secundo Caesare regnes. Ille seu Parthos Latio imminentis Egerit iusto domitos triumpho, Sive subiectos Orientis orae Seras et Indos, Te minor latum reget aequus orbem; Tu gravi curru quaties Olympum, Tu parum castis inimica mittes Fulmina lucis.