Horace Book I Ode II Quintus Horatius Flaccus Iam satis terris nivis atque dirae Grandinis misit pater et rubente Dextera sacras iaculatus arcis Terruit urbem, Terruit gentis, grave ne rediret Saeculum Pyrrhae nova monstra questae, Omne cum Proteus pecus egit altos Visere montis, Piscium et summa genus haesit ulmo, Nota quae sedes fuerat columbis, Et superiecto pavidae natarunt Aequore dammae. Vidimus flavum Tiberim retortis Litore Etrusco violenter undis Ire deiectum monumenta regis Templaque Vestae, Iliae dum se nimium querenti lactat ultorem, vagus et sinistra Labitur ripa Iove non probante uxorius amnis. Audiet civis acuisse ferrum, Quo graves Persae melius perirent, Audiet puglias vitio parentum Rara iuventus. Quem vocet divum populus ruentis Imperi rebus? Prece qua fatigent Virgines sanctae minus audientem Carmina Vestam? Cui dabit partis scelus expiandi Iuppiter? Tandem venias precamur, Nube candentis umeros amictus, Augur Apollo; Sive tu mavis, Erycina ridens, Quam Iocus circum volat et Cupido; Sive neglectum genus et nepotes Respicis, auctor, Heu nimis longo satiate ludo, Quem iuvat clamor galeaeque leves Acer et Mauri peditis cruentum Voltus in hostem; Sive mutata iuvenem figura Ales in terris imitaris almae Filius Maiae, patiens vocari Caesaris ultor, Serus in caelum redeas, diuque Laetus intersis populo Quirini, Neve te nostris vitiis iniquum Ocior aura Tollat; hic magnos potius triumphos, Hic ames dici pater atque princeps, Neu sinas Medos equitare inultos Te duce, Caesar.