Book I.13

Tu, quod saepe soles, nostro laetabere casu,

Galle, quod abrepto solus amore vacem.

at non ipse tuas imitabor, perfide, voces:

fallere te numquam, Galle, puella velit.

dum tibi deceptis augetur fama puellis,

certus et in nullo quaeris amore moram,

perditus in quadam tardis pallescere curis

incipis, et primo lapsus abire gradu.

haec erit illarum contempti poena doloris:

multarum miseras exiget una vices.

haec tibi vulgaris istos compescet amores,

nec nova quaerendo semper amicus eris.

haec ego non rumore malo, non augure doctus;

vidi ego: me quaeso teste negare potes?

vidi ego te toto vinctum languescere collo

et flere iniectis, Galle, diu manibus,

et cupere optatis animam deponere labris,

et quae deinde meus celat, amice, pudor.

non ego complexus potui diducere vestros:

tantus erat demens inter utrosque furor.

non sic Haemonio Salmonida mixtus Enipeo

Taenarius facili pressit amore deus,

nec sic caelestem flagrans amor Herculis Heben

sensit in Oetaeis gaudia prima iugis.

una dies omnis potuit praecurrere amantis:

nam tibi non tepidas subdidit illa faces,

nec tibi praeteritos passa est succedere fastus,

nec sinet abduci: te tuus ardor aget.

nec mirum, cum sit Iove digna et proxima Ledae

et Ledae partu gratior, una tribus;

illa sit Inachiis et blandior heroinis,

illa suis verbis cogat amare Iovem.

tu vero quoniam semel es periturus amore,

utere: non alio limine dignus eras.

quae tibi sit felix quoniam novus incidit error;

et quodcumque voles, una sit ista tibi.