HYMNUS lN HONOREM QUIRINI MARTYRIS,

EPISCOPI ECCLESIAE SISCIANAE.

Insignem meriti uirum,

quirinum placitum deo,

urbis moenia Sisciae

concessum sibi martyrem

conplexu patrio fouent.

Hic sub Galerio duce,

qui tunc lllyricos sinus

urgebat dicionibus,

fertur catholicam fidem

inlustrasse per exitum.

Non illum gladii rigor

non incendia, non ferae

crudeli interitu necant,

sed lymfis fluuialibus

gurges, dum rapit, abluit.

Nil refert, uitreo aequore

an de flumine sanguinis

tinguat passio martyrem,

aeque gloria prouenit

fluctu quolibet uuida.

Summo pontis ab ardui

sanctae plebis episcopus

in praeceps fluuio datur

suspensum laqueo gerens

ingentis lapidem molae.

Deiectum placidissimo

amnis uertice suscipit

nec mergi patitur sibi

miris uasta natatibus

saxi pondera sustinens.

Spectant eminus e solo

doctorem pauidi greges;

nam Christi populus frequens

riparum sinuamina

stipato agmine saepserat.

Sed Quirinus, ut eminens

os circumtulit, heu, suos

exemplo trepidos uidet;

nil ipse proprii memor

inter stagna periculi

confirmat pia pectora

uerbis mitificis rogans,

ne quem talia terreant

neu constans titubet fides

aut poenam putet emori.

Dicentem fluitantibus

amnis terga uehunt uadis

nec substrata profunditas

saxoque et laqueo et uiro

audet sponte dehiscere.

Sensit martyr episcopus

iam partam sibi praeripi

palmam mortis et exitus

ascensumque negarier

aeterni ad solium patris:

`Hisu cunctipotens', ait,

`haudquaquam tibi gloria

haee est insolita aut noua

calcare fremitum maris

prona et flumina sistere.

Scimus discipulum Petrum,

cum uestigia tingueret

mortali trepidus pede,

dextrae subsidio tuae

subiecisse salum solo;

Iordanem quoque nouimus

tortis uerticibus uagum,

dum fertur rapido impetu,

ad fontem refluis retro

confugisse meatibus.

Haec miracula sunt tuae

uirtutis, domine, ut, modo

suspendar leue praenatans,

summo gurgite fluminis

cum collo scopulum traham.

Iam plenus titulus tui est

et uis prodita nominis,

quam gentilis hebet stupor:

absoluas, precor, optime,

huius numc animae moras.

Quid possis, probat amnicus.

qui uectat silicem, liquor.

hoc iam, quod superest, cedo,

quo nil est pretiosius,

pro te, Christe deus, mori!'

Orantem simul halitus

et uox deserit et calor,

scandit spiritus ardua,

fit pondus graue saxeum,

corpus suscipiunt aquae.