Albii Tibulli Liber Primus Elegia II Albius Tibullus Adde merum uinoque nouos compesce dolores, occupet ut fessi lumina uicta sopor, neu quisquam multo percussum tempora baccho excitet, infelix dum requiescit amor. nam posita est nostrae custodia saeua puellae, clauditur et dura ianua firma sera. ianua difficilis domini te uerberet imber, te Iouis imperio fulmina missa petant. ianua, iam pateas uni mihi uicta querelis, neu furtim uerso cardine aperta sones. et mala siqua tibi dixit dementia nostra, ignoscas: capiti sint precor illa meo. te meminisse decet, quae plurima uoce peregi supplice, cum posti florida serta darem. tu quoque ne timide custodes, Delia, falle. audendum est: fortes adiuuat ipsa Venus. illa fauet, seu quis iuuenis noua limina temptat seu reserat fixo dente puella fores: illa docet molli furtim derepere lecto, illa pedem nullo ponere posse sono, illa uiro coram nutus conferre loquaces blandaque compositis abdere uerba notis. nec docet hoc omnes, sed quos nec inertia tardat nec uetat obscura surgere nocte timor. en ego cum tenebris tota uagor anxius urbe, ............................................. nec sinit occurrat quisquam qui corpora ferro uulneret aut rapta praemia ueste petat. quisquis amore tenetur, eat tutusque sacerque qualibet: insidias non timuisse decet. non mihi pigra nocent hibernae frigora noctis, non mihi, cum multa decidit imber aqua. non labor hic laedit, reseret modo Delia postes et uocet ad digiti me taciturna sonum. parcite luminibus, seu uir seu femina fias obuia: celari uult sua furta Venus. neu strepitu terrete pedum, neu quaerite nomen, neu prope fulgenti lumina ferte face. siquis et imprudens aspexerit, occulat ille perque deos omnes se meminisse neget: nam fuerit quicumque loquax, is sanguine natam, is Venerem e rapido sentiet esse mari. nec tamen huic credet coniunx tuus, ut mihi uerax pollicita est magico saga ministerio. hanc ego de caelo ducentem sidera uidi, fluminis haec rapidi carmine uertit iter, haec cantu finditque solum manesque sepulcris elicit et tepido deuocat ossa rogo: iam tenet infernas magico stridore cateruas, iam iubet aspersas lacte referre pedem: cum libet, haec tristi depellit nubila caelo: cum libet, aestiuo conuocat orbe niues. sola tenere malas Medeae dicitur herbas, sola feros Hecatae perdomuisse canes. haec mihi composuit cantus, quis fallere posses: ter cane, ter dictis despue carminibus. ille nihil poterit de nobis credere cuiquam, non sibi, si in molli uiderit ipse toro. tu tamen abstineas aliis: nam cetera cernet omnia: de me uno sentiet ille nihil. quid? credam? nempe haec eadem se dixit amores cantibus aut herbis soluere posse meos, et me lustrauit taedis, et nocte serena concidit ad magicos hostia pulla deos. non ego, totus abesset amor, sed mutuus esset, orabam, nec te posse carere uelim. ferreus ille fuit qui, te cum posset habere, maluerit praedas stultus et arma sequi. ille licet Cilicum uictas agat ante cateruas, ponat et in capto Martia castra solo, totus et argento contextus, totus et auro, insideat celeri conspiciendus equo, ipse boues mea si tecum modo Delia possim iungere et in solito pascere monte pecus: et te dum liceat teneris retinere lacertis, mollis et inculta sit mihi somnus humo. quid Tyrio recubare toro sine amore secundo prodest, cum fletu nox uigilanda uenit? nam neque tunc plumae nec stragula picta soporem nec sonitus placidae ducere posset aquae. num Veneris magnae uiolaui numina uerbo et mea nunc poenas impia lingua luit? num feror incestus sedes adiisse deorum sertaque de sanctis deripuisse focis? non ego, si merui, dubitem procumbere templis et dare sacratis oscula liminibus, non ego tellurem genibus perrepere supplex et miserum sancto tundere poste caput. at tu, qui laetus rides mala nostra, caueto mox tibi: non uni saeuiet usque deus. uidi ego qui iuuenum miseros lusisset amores post Veneris uinclis subdere colla senem et sibi blanditias tremula componere uoce et manibus canas fingere uelle comas: stare nec ante fores puduit caraeue puellae ancillam medio detinuisse foro. hunc puer, hunc iuuenis turba circumterit arta, despuit in molles et sibi quisque sinus. at mihi parce, Venus: semper tibi dedita seruit mens mea: quid messes uris acerba tuas?