Albii Tibulli Liber Primus Elegia VI Albius Tibullus Semper ut inducar blandos offers mihi uultus, post tamen es misero tristis et asper, Amor. quid tibi, saeue, rei mecum est? an gloria magna est insidias homini composuisse deum? nam mihi tenduntur casses; iam Delia furtim nescio quem tacita callida nocte fovet. illa quidem iurata negat, sed credere durum est: sic etiam de me pernegat usque uiro. ipse miser docui, quo posset ludere pacto custodes: eheu, nunc premor arte mea. fingere tunc didicit causas ut sola cubaret, cardine tunc tacito uertere posse fores; tunc sucos herbasque dedi quis liuor abiret quem facit impresso mutua dente uenus. at tu, fallacis coniunx incaute puellae, me quoque seruato, peccet ut illa nihil, neu iuuenes celebret multo sermone caueto neue cubet laxo pectus aperta sinu, neu te decipiat nutu, digitoque liquorem ne trahat et mensae ducat in orbe notas. exibit cum saepe, time, seu uisere dicet sacra Bonae maribus non adeunda Deae. at mihi si credas, illam sequar unus ad aras; tunc mihi non oculis sit timuisse meis. saepe, uelut gemmas eius signumque probarem, per causam memini me tetigisse manum; saepe mero somnum peperi tibi, at ipse bibebam sobria supposita pocula uictor aqua. non ego te laesi prudens: ignosce fatenti: iussit Amor. contra quis ferat arma deos? ille ego sum, nec me iam dicere uera pudebit, latrabat tota cui tua nocte canis. quid tenera tibi coniuge opus? tua si bona nescis seruare, frustra clauis inest foribus. te tenet, absentes alios suspirat amores et simulat subito condoluisse caput. at mihi seruandam credas: non saeua recuso uerbera, detrecto non ego uincla pedum. tum procul absitis, quisquis colit arte capillos, et fluit effuso cui toga laxa sinu; quisquis et occurret, ne possit crimen habere, stet procul aut alia transeat ille uia. sic fieri iubet ipse deus, sic magna sacerdos est mihi diuino uaticinata sono. haec, ubi Bellonae motu est agitata, nec acrem flammam, non amens uerbera torta timet; ipsa bipenne suos caedit uiolenta lacertos sanguineque effuso spargit inulta deam, statque latus praefixa ueru, stat saucis pectus, et canit euentus quos dea magna monet. 'parcite quam custodit Amor uiolare puellam, ne pigeat magno post didicisse malo. attigerit, labentur opes, ut uulnere nostro sanguis, ut hic uentis diripiturque cinis.' et tibi nescio quam dixit, mea Delia, poenam: si tamen admittas, sit precor illa leuis. non ego te propter parco tibi, sed tua mater me mouet atque iras aurea uincit anus. haec mihi te adducit tenebris multoque timore coniungit nostras clam taciturna manus; haec foribusque manet noctu me adfixa proculque cognoscit strepitus me ueniente pedum. uiue diu mihi, dulcis anus: proprios ego tecum, sit modo fas, annos contribuisse uelim. te semper natamque tuam te propter amabo: quidquid agit, sanguis est tamen illa tuus. sit modo casta, doce, quamuis non uitta ligatos impediat crines nec stola longa pedes. et mihi sint durae leges, laudare nec ullam possim ego quin oculos appetat illa meos; et si quid peccasse putet, ducarque capillis in medias pronus proripiarque uias. non ego te pulsare uelim, sed, uenerit iste si furor, optarim non habuisse manus. nec saeuo sis casta metu, sed mente fideli; mutuus absenti te mihi seruet amor. at quae fida fuit nulli, post uicta senecta ducit inops tremula stamina torta manu firmaque conductis adnectit licia telis tractaque de niueo uellere ducta putat. hanc animo gaudente uident iuuenumque cateruae commemorant merito tot mala ferre senem; hanc Venus ex alto flentem sublimis Olympo spectat et infidis quam sit acerba monet. haec aliis maledicta cadant: nos, Delia, amoris exemplum cana simus uterque coma.