Albii Tibulli Liber Primus Elegia VII Albius Tibullus Hunc cecinere diem Parcae fatalia nentes stamina, non ulli dissoluenda deo; hunc fore, Aquitanas posset qui fundere gentes, quem tremeret forti milite uictus Atax. euenere: nouos pubes Romana triumphos uidit et euinctos bracchia capta duces: at te uictrices lauros, Messalla, gerentem portabat niveis currus eburnus equis. non sine me est tibi partus honos: Tarbella Pyrene testis et Oceani litora Santonici, testis Atur Duranusque celer magnusque Garunna, Carnuti et flaui caerula lympha Liger. an te, Cydne, canam, tractis qui leniter undis caeruleus placidis per uada serpis aquis, quantus et aethereo contingens uertice nubes frigidus intonsos Taurus alat Cilicas? quid? referam, ut uolitet crebras intacta per urbes alba Palaestino sancta columba Syro, utque maris uastum prospectet turribus aequor prima ratem uentis credere docta Tyros, qualis et, arentes cum findit Sirius agros, fertilis aestiua Nilus abundet aqua? Nile pater, quanam possum te dicere causa aut quibus in terris occuluisse caput? te propter nullos tellus tua postulat imbres, arida nec Pluuio supplicat herba Ioui. te canit utque suum pubes miratur Osirim barbara, Memphiten plangere docta bouem. primus aratra manu sollerti fecit Osiris et teneram ferro sollicitauit humum, primus inexpertae commisit semina terrae pomaque non notis legit ab arboribus. hic docuit teneram palis adiungere uitem, hic uiridem dura caedere falce comam: illi iucundos primum matura sapores expressa incultis uua dedit pedibus. ille liquor docuit uoces inflectere cantu, mouit et ad certos nescia membra modos, Bacchus et agricolae magno confecta labore pectora laetitiae dissoluenda dedit. Bacchus et afflictis requiem mortalibus adfert, crura licet dura compede pulsa sonent. non tibi sunt tristes curae nec luctus, Osiri, sed chorus et cantus et leuis aptus amor, sed uarii flores et frons redimita corymbis, fusa sed ad teneros lutea palla pedes et Tyriae uestes et dulci tibia cantu et leuis occultis conscia cista sacris. huc ades et Genium ludo Geniumque choreis concelebra et multo tempora funde mero: illius et nitido stillent unguenta capillo, et capite et collo mollia serta gerat. sic uenias hodierne: tibi dem turis honores, liba et Mopsopio dulcia melle feram. at tibi succrescat proles, quae facta parentis augeat et circa stet uenerata senem. nec taceat monumenta uiae, quem Tuscula tellus candidaque antiquo detinet Alba Lare. namque opibus congesta tuis hic glarea dura sternitur, hic apta iungitur arte silex. te canet agricola, a magna cum uenerit urbe serus, inoffensum rettuleritque pedem. at tu, Natalis multos celebrande per annos, candidior semper candidiorque ueni.