Albii Tibulli Liber Primus Elegia VIII Albius Tibullus Non ego celari possum, quid nutus amantis quidue ferant miti lenia uerba sono. nec mihi sunt sortes nec conscia fibra deorum, praecinit euentus nec mihi cantus auis: ipsa Venus magico religatum bracchia nodo perdocuit multis non sine uerberibus. desine dissimulare: deus crudelius urit, quos uidet inuitos succubuisse sibi. quid tibi nunc molles prodest coluisse capillos saepe te mutatas disposuisse comas, quid fuco splendente genas ornasse, quid ungues artificis docta subsecuisse manu? frustra iam uestes, frustra mutantur amictus, ansaque compressos colligat arta pedes. illa placet, quamuis inculto uenerit ore nec nitidum tarda compserit arte caput. num te carminibus, num te pallentibus herbis deuouit tacito tempore noctis anus? cantus uicinis fruges traducit ab agris, cantus et iratae detinet anguis iter, cantus et e curru Lunam deducere tentat, et faceret, si non aera recurva sonent. quid queror, heu, misero carmen nocuisse, quid herbas? forma nihil magicis utitur auxiliis: sed corpus tetigisse nocet, sed longa dedisse oscula, sed femini conseruisse femur. nec tu difficilis puero tamen esse memento (persequitur poenis tristia facta Venus), munera ne poscas: det munera canus amator, ut foueas molli frigida membra sinu. carior est auro iuuenis, cui leuia fulgent ora nec amplexus aspera barba terit. huic tu candentes humero suppone lacertos, et regum magnae despiciantur opes. at Venus inueniet puero concumbere furtim, dum tumet, et teneros conserere usque sinus, et dare anhelanti pugnantibus umida linguis oscula et in collo figere dente notas. non lapis hanc gemmaeque iuuant, quae frigore sola dormiat et nulli sit cupienda uiro. heu sero reuocatur amor seroque iuuenta, cum uetus infecit cana senecta caput. tunc studium formae est: coma tum mutatur, ut annos dissimulet uiridi cortice tincta nucis, tollere tum cura est albos a stirpe capillos et faciem dempta pelle referre nouam. at tu, dum primi floret tibi temporis aetas, utere: non tardo labitur illa pede. neu Marathum torque: puero quae gloria uicto est? in ueteres esto dura, puella, senes. parce precor tenero: non illi sontica causa est, sed nimius luto corpora tingit amor. uel miser absenti maestas quam saepe querelas coniicit et lacrimis omnia plena madent! 'quid me spernis?' ait 'poterat custodia uinci: ipse dedit cupidis fallere posse deus. nota Venus furtiua mihi est, ut lenis agatur spiritus, ut nec dent oscula rapta sonum: et possum media quamuis obrepere nocte et strepitu nullo clam reserare fores. quid prosunt artes, miserum si spernit amantem et fugit ex ipso saeua puella toro uel cum promittit, subito sed perfida fallit, est mihi nox multis est uigilanda malis? dum mihi uenturam fingo, quodcumque mouetur, illius credo tunc sonuisse pedem.' desistas lacrimare, puer: non frangitur illa, et tua iam fletu lumina fessa tument. oderunt, Pholoe, moneo, fastidia diui, nec prodest sanctis tura dedisse focis. hic Marathus quondam miseros ludebat amantes, nescius ultorem post caput esse deum: saepe etiam lacrimas fertur risisse dolentis et cupidum ficta detinuisse mora: nunc omnis odit fastus, nunc displicet illi quaecumque opposita est ianua dura sera. at te poena manet, ni desinis esse superba. quam cupies uotis hunc reuocare diem!