Albii Tibulli Liber Primus Elegia IX Albius Tibullus Quid mihi, si fueras miseros laesurus amores, foedera per diuos, clam uiolanda, dabas? ah! miser, etsi quis primo periuria celat, sera tamen tacitis Poena uenit pedibus. parcite, caelestes: aequum est impune licere numina formosis laedere uestra semel. lucra petens habili tauros adiungit aratro et durum terrae rusticus urget opus, lucra petituras freta per parentia uentis ducunt instabiles sidera certa rates: muneribus meus est captus puer. at deus illa in cinerem et liquidas munera uertat aquas. iam mihi persoluet poenas, puluisque decorem detrahet et uentis horrida facta coma, uretur facies, urentur sole capilli, deteret inualidos et uia longa pedes. admonui quotiens 'auro ne pollue formam: saepe solent auro multa subesse mala. diuitiis captus si quis uiolauit amorem, asperaque est illi difficilisque Venus. ure meum potius flamma caput et pete ferro corpus et intorto uerbere terga seca. nec tibi celandi spes sit peccare paranti: scit deus, occultos qui uetat esse dolos. ipse deus tacito permisit leue ministro ederet ut multo libera uerba mero: ipse deus somno domitos emittere uocem iussit et inuitos facta tegenda loqui.' haec ego dicebam: nunc me fleuisse loquentem, nunc pudet ad teneros procubuisse pedes. tunc mihi iurabas nullo te diuitis auri pondere, non gemmis uendere uelle fidem, non tibi si pretium Campania terra daretur, non tibi si Bacchi cura Falernus ager. illis eriperes uerbis mihi sidera caelo lucere et pronas fluminis esse uias. quin etiam flebas: at non ego fallere doctus tergebam humentes credulus usque genas. quid faceres, nisi et ipse fores in amore puellae? sit precor exemplo sit leuis illa tuo. o quotiens, uerbis ne quisquam conscius esset, ipse comes multa lumina nocte tuli! saepe insperanti uenit tibi munere nostro et latuit clausas post adoperta fores. tum miser interii, stulte confisus amari: nam poteram ad laqueos cautior esse tuos. quin etiam attonita laudes tibi mente canebam, at me nunc nostri Pieridumque pudet. illa uelim rapida Vulcanus carmina flamma torreat et liquida deleat amnis aqua. tu procul hinc absis, cui formam uendere cura est et pretium plena grande referre manu. at te, qui puerum donis corrumpere es ausus, rideat adsiduis uxor inulta dolis, et cum furtiuo iuuenem lassauerit usu, tecum interposita languida ueste cubet. semper sint externa tuo uestigia lecto, et pateat cupidis semper aperta domus: nec lasciua soror dicatur plura bibisse pocula uel plures emeruisse uiros. illam saepe ferunt conuiuia ducere Baccho, dum rota Luciferi prouocet orta diem: illa nulla queat melius consumere noctem aut operum uarias disposuisse uices. at tua perdidicit: nec tu, stultissime, sentis, cum tibi non solita corpus ab arte mouet. tune putas illam pro te componere corpus aut tenues denso pectere dente comas? istane persuadet facies, auroque lacertos uinciat et Tyrio prodeat apta sinu? non tibi, sed iuueni cuidam uult bella uideri, deuoueat pro quo teque domumque tuam. nec facit hoc uitio, sed corpora foeda podagra et senis amplexus culta puella fugit. huic tamen accubuit noster puer: hunc ego credam cum trucibus Venerem iungere posse feris. blanditiasne meas aliis tu uendere es ausus, tune aliis demens oscula ferre mea? tum flebis, cum me uinctum puer alter habebit et geret in regno sceptra superba tuo. at tua tum me poena iuuet, Venerique merenti fixa notet casus aurea palma meos: 'hanc tibi fallaci resolutus amore Tibullus dedicat et grata sis, dea, mente rogat.'