Albii Tibulli Liber Secundus Elegia I Albius Tibullus Quisquis adest, faueas: fruges lustramus et agros, ritus ut a prisco traditus extat auo. Bacche, ueni, dulcisque tuis e cornibus uua pendeat, et spicis tempora cinge, Ceres. luce sacra requiescat humus, requiescat arator, et graue suspenso uomere cesset opus. soluite uincla iugis: nunc ad praesepia debent plena coronato stare boues capite. omnia sint operata deo: non audeat ulla lanificam pensis imposuisse manum. uos quoque abesse procul iubeo, discedat ab aris, cui tulit hesterna gaudia nocte Venus. casta placent superis: pura cum ueste uenite et manibus puris sumite fontis aquam. cernite, fulgentes ut eat sacer agnus ad aras uinctaque post olea candida turba comas. dii patrii, purgamus agros, purgamus agrestes: uos mala de nostris pellite limitibus, neu seges eludat messem fallacibus herbis, neu timeat celeres tardior agna lupos. tum nitidus plenis confisus rusticus areis ingeret ardenti grandia ligna foco, turbaque uernarum, saturi bona signa coloni, ludet et ex uirgis extruet ante casas. euentura precor: uiden ut felicibus extis significet placidos nuntia fibra deos? nunc mihi fumosos ueteris proferte Falernos consulis et Chio soluite uincla cado. uina diem celebrent: non festa luce madere est rubor, errantes et male ferre pedes. sed 'bene Messallam' sua quisque ad pocula dicat, nomen et absentis singula uerba sonent. gentis Aquitanae celeber Messalla triumpho et magna intonsis gloria uictor auis, huc ades aspiraque mihi, dum carmine nostro redditur agricolis gratia caelitibus. rura cano rurisque deos. his uita magistris desueuit querna pellere glande famem: illi compositis primum docuere tigillis exiguam uiridi fronde operire domum, illi etiam tauros primi docuisse feruntur seruitium et plaustro supposuisse rotam. tunc uictus abiere feri, tum consita pomus, tunc bibit inriguas fertilis hortus aquas, aurea tunc pressos pedibus dedit uua liquores mixtaque securo est sobria lympha mero. rura ferunt messes, calidi cum sideris aestu deponit flauas annua terra comas. rure leuis uernos flores apis ingerit alueo, compleat ut dulci sedula melle fauos. agricola adsiduo primum satiatus aratro cantauit certo rustica uerba pede et satur arenti primum est modulatus auena carmen, ut ornatos diceret ante deos, agricola et minio suffusus, Bacche, rubenti primus inexperta duxit ab arte choros. huic datus a pleno, memorabile munus, ouili dux pecoris: curtas auxerat hircus opes. rure puer uerno primum de flore coronam fecit et antiquis imposuit Laribus. rure etiam teneris curam exhibitura puellis molle gerit tergo lucida uellus ouis. hinc et femineus labor est, hinc pensa colusque fusus et apposito pollice uersat opus, atque aliqua adsiduae textrix operata Mineruae cantat et appulso tela sonat latere. ipse quoque inter agros interque armenta Cupido natus et indomitas dicitur inter equas: illic indocto primum se exercuit arcu: ei mihi, quam doctas nunc habet ille manus! nec pecudes, uelut ante, petit: fixisse puellas gestit et audaces perdomuisse uiros. hic iuueni detraxit opes, hic dicere iussit limen ad iratae uerba pudenda senem: hoc duce custodes furtim transgressa iacentes ad iuuenem tenebris sola puella uenit et pedibus praetentat iter suspensa timore, explorat caecas cui manus ante uias. ah miseri, quos hic grauiter deus urget! at ille felix, cui placidus leniter afflat Amor. sancte, ueni dapibus festis, sed pone sagittas et procul ardentes hinc precor abde faces. uos celebrem cantate deum pecorique uocate uoce: palam pecori, clam sibi quisque uocet. aut etiam sibi quisque palam: nam rurba iocosa obstrepit et Phrygio tibia curua sono. ludite: iam Nox iungit equos currumque sequuntur matris lasciuo sidera fulua choro, postque uenit tacitus furuis circumdatus alis Somnus et incerto Somnia nigra pede.