Albii Tibulli Liber Secundus Elegia II Albius Tibullus Dicamus bona uerba, uenit Natalis ad aras: quisquis ades, lingua, uir mulierque, faue. urantur pia tura focis, urantur odores quos tener e terra diuite mittit Arabs. ipse suos adsit Genius uisurus honores cui decorent sanctas mollia serta comas. illius puro destillent tempora nardo atque satur libo sit madeatque mero, adnuat et, Cornute, tibi, quodcumque rogabis. en age, quid cessas? adnuit ille: roga. auguror, uxoris fidos optabis amores: iam reor hoc ipsos edidicisse deos. nec tibi malueris, totum quaecumque per orbem fortis arat ualido rusticus arua boue, nec tibi, gemmarum quidquid felicibus Indis nascitur, Eoi qua maris unda rubet. uota cadunt. Viden ut strepitantibus aduolet alis flauaque coniugio uincula portet Amor? uincula quae maneant semper, dum tarda senectus inducat rugas inficiatque comas. haec ueniat, Natalis, auis prolemque ministres, ludat et ante tuos turba nouella pedes.