Albii Tibulli Liber Secundus Elegia III Albius Tibullus Rura meam, Cornute, tenent uillaeque puellam: ferreus est, heu heu, quisquis in urbe manet. ipsa Venus latos iam nunc migrauit in agros, uerbaque aratoris rustica discit Amor. o ego, cum aspicerem dominam, quam fortiter illic uersarem ualido pingue bidente solum agricolaeque modo curuum sectarer aratrum, dum subigunt steriles arua serenda boues! nec quererer quod sol graciles exureret artus, laederet et teneras pussula rupta manus. pauit et Admeti tauros formosus Apollo, nec cithara intonsae profueruntue comae, nec potuit curas sanare salubribus herbis: quidquid erat medicae uicerat artis amor. ipse deus solitus stabulis expellere uaccas . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . et miscere nouo docuisse coagula lacte, lacteus et mixtis obriguisse liquor. tunc fiscella leui detexta est uimine iunci, raraque per nexus est uia facta sero. o quotiens illo uitulum gestante per agros dicitur occurrens erubuisse soror! o quotiens ausae, caneret dum ualle sub alta, rumpere mugitu carmina docta boues! saepe duces trepidis petiere oracula rebus, uenit et a templis inrita turba domum: saepe holrere sacros doluit Latona capillos, quos admirata est ipsa nouerca prius. quisquis inornatumque caput crinesque solutos aspiceret, Phoebi quaereret ille comam. Delos ubi nunc, Phoebe, tua est, ubi Delphica Pytho? nempe Amor in parua te iubet esse casa. felices olim, Veneri cum fertur aperte seruire aeternos non puduisse deos. fabula nunc ille est: sed cui sua cura puella est, fabula sit mauult quam sine amore deus. at tu, quisquis is es, cui tristi fronte Cupido imperat ut nostra sint tua castra domo . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ferrea non uenerem sed praedam saecula laudant: praeda tamen multis est operata malis. praeda feras acies cinxit discordibus armis: hinc cruor, hinc caedes mors propiorque uenit. praeda uago iussit geminare pericula ponto, bellica cum dubiis rostra dedit ratibus. praedator cupit immensos obsidere campos, ut multa innumera iugera pascat ouem, cui lapis externus curae est, urbisque tumultu portatur ualidis mille columna iugis, claudit et indomitum moles mare, lentus ut intra neglegat hibernas piscis adesse minas. at mihi laeta trahant Samiae conuiuia testae fictaque Cumana lubrica terra rota. heu heu diuitibus uideo gaudere puellas: iam ueniant praedae, si Venus optat opes: ut mea luxuria Nemesis fluat utque per urbem incedat donis conspicienda meis. illa gerat uestes tenues, quas femina Coa texuit, auratas disposuitque uias: illi sint comites fusci, quos India torret Solis et admotis inficit ignis equis: illi selectos certent praebere colores Africa puniceum purpureumque Tyros. nota loquor: regnum ipse tenet, quem saepe coegit barbara gypsatos ferre catasta pedes. at tibi, dura seges, Nemesim quae abducis ab urbe, persoluat nulla semina Terra fide. et tu, Bacche tener, iucundae consitor uuae, tu quoque deuotos, Bacche, relinque lacus. haud impune licet formosas tristibus agris abdere: non tanti sunt tua musta, pater. o ualeant fruges, ne sint modo rure puellae: glans alat et prisco more bibantur aquae. glans aluit ueteres, et passim semper amarunt: quid nocuit sulcos non habuisse satos? tunc, quibus aspirabat Amor, praebebat aperte mitis in umbrosa gaudia ualle Venus. nullus erat custos, nulla exclusura dolentes ianua: si fas est, mos precor ille redi. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . horrida uillosa corpora ueste tegant. nunc si clausa mea est, si copia rara uidendi, heu miserum, laxam quid iuuat esse togam? ducite: ad imperium dominae sulcabimus agros: non ego me uinclis uerberibusque nego.